Kościół Polskokatolicki

Kościół Polskokatolicki zwany również "Kościołem Narodowym" bierze swój początek od Polskiego Narodowego Katolickiego Kościoła założonego w 1897 roku przez ks.bp. Franciszka Hodura w Stanach Zjednoczonych A.P. w proteście przeciwko próbom wynaradawiania polskiej społeczności podejmowanym przez rzymskokatolickich biskupów pochodzenia niemieckiego i irlandzkiego.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w r. 1918 prawie natychmiast, bo już w roku 1920 Kościół Narodowy rozpoczął swą misję w ojczyźnie, jednak nie został zalegalizowany przez ówczesne władze, Dopiero dekret legalizacyjny z 1946r. pozwolił Kościołowi rozpocząć normalną działalność, tak  że już w r.1951 mógł stworzyć niezależną od kościoła macierzystego w USA administrację. Na synodzie  w dn. 11.12.1951 dokonana została zmiana nazwy Kościoła na "Kościół  Polskokatolicki".

Obecnie po latach misyjnej pracy Kościół posiada w Polsce 88 parafii, w których pracuje 116 duchownych. Podzielony jest na trzy diecezje: warszawską, krakowsko-częstochowską i wrocławską. Administratorem diecezji krakowsko-częstochowskiej jest ks. bp. Jerzy Szotmiller, Wikariuszem biskupim jest proboszcz parafii sosnowieckiej ks. mgr Adam Stelmach.

Najwyższą władzę w Kościele sprawuje Synod złożony z wszystkich księży i świeckich delegatów - po jednym lub dwóch z każdej parafii. Synod zatwierdza biskupów wybranych przez synody diecezjalne, decyduje o wszystkich ważnych sprawach majątkowych, sadowniczych, administracyjnych, ideologicznych itp. W okresie międzysynodalnym Kosciołem kieruje Rada Kościoła, w jej skład wchodzą biskupi, infułaci, delegaci świeccy.

Kościół Polskokatolicki należy do rodziny kościołów starokatolickich. Ta przynależność spowodowała przyjęcie prawd wiary i zasad moralności takich jakimi zostały ustalone przez ekumeniczne sobory niepodzielonego kościoła pierwszego tysiąclecia. Dlatego też Kościół Polskokatolicki nie uznaje za obowiązujące go watykańskich dogmatów z 18 lipca 1870 roku o nieomylności i uniwersalnej jurysdykcji papieża, gdyż są one sprzeczne z wiarą starego Kościoła i burzą starokościelny ustrój oparty na demokracji i koncyliaryźmie. Nie przeszkadza to jednak w uznawaniu historycznego prymatu i przyznawaniu biskupowi Rzymu pierwszeństwa honorowego: uważa biskupa Rzymu za "pierwszego wśród równych" - primus inter pares. Kościół nie przyjął również jako obowiązujących w sumieniu tych nowych dogmatów, które ogłaszali "ex cathedra" biskupi Rzymu lub też które były ustanawiane na soborach Kościoła Rzymskokatolickiego.